Fann þessa stórskemmtilegu færslu um lélega þjónustu fyrir einskæra tilviljun. Hana skrifar Óli Björn Kárason, en hann þekki ég akkúrat ekki neitt. Ég verð bara að segja að þetta um pokana er svoooo rétt hehehehe..
Æh langaði bara að deila þessu með ykkur 
hér er færslan
(vek sérstakl athygli á því að forstjóri Iceland Express biðst afsökunar í kommentakerfinu og Óli Björn bloggar svo sér færslu um það, bravó til þeirra að taka þetta til sín)
Búðir hér ÞURFA ekki á því að halda að viðskiptavinurinn haldi tryggt við þær. Við komumst einfaldlega ekkert í burt til að versla annars staðar. Og þegar samráðsmálið stóð sem hæst – það er ekki eins og maður hafi getað sniðgengið þær búðir. Þá bara getur maður ekkert keypt mat! Ömurleg staða alveg.
Svo hef ég nefnilega oft leitt hugann að þessu með ungt fólk í vinnu. Amma þreytist ekki á að tala um hvað ungt fólk í dag veitir lélega þjónustu, og mér finnst þetta hálfleiðinlegt. En ég held að krakkar í dag séu svo óendanlega dekraðir að vinnusiðferðið er ekkert. Krakkarnir hafa ekki alist upp við að ef þú ræður þig til vinnu, þá berðu ákveðnar skyldur og þú klárir það sem þú skuldbindur þig til að gera. Það er víst farið að færast í aukana að unglingar hætti bara skyndilega að mæta án þess að láta vita, og svo ef þau eru innt eftir skýringum, þá séu þær einfaldlega “æh ég nennti ekki að mæta” eða “æh, ég er hættur” eða eitthvað svoleiðis. Enda fá þau svo bara vasapening hjá foreldrunum upp í hendurnar.
Ég rakst líka á mjög skemmtilegan pistil í Fréttablaðinu fyrir ekki svo löngu síðan. Man ekki eftir hvern pistillinn var, en höfundur sagði að börn hefðu enga tilfinningu lengur fyrir því að það þyrfti að vinna fyrir hlutum. Þau fengju alltaf alla hluti upp í hendurnar án þess að biðja nokkurn tíma um þá. Ég held að það sé mikið til í þessu. Ég man eftir að hafa langað og langað og langað í hitt og þetta, en fékk ekki strax. Gleðin yfir hlutnum var því ósvikin og mikil þegar ég loksins fékk hann. Í dag er barninu bara gefið hjól og leikjatölva án þess að því detti sjálft í hug að biðja um það. Þetta getur ekki verið hollt. Mér fannst þetta allavega alveg stórskemmtilegur pistill og fékk mann til að hugsa um hvernig maður vill að börnin sín vaxi úr grasi. Lífið er ekki þannig að maður fái allt sem maður vill upp í hendurnar og til hvers að ljúga því að börnunum með því að vinna og vinna og vinna til að geta keypt handa þeim fínt dót. Löngu búið að sanna hvort sem er að börnin vilja í raun bara að foreldrarnir gefi sér tíma í samveru.
þoli ekki þegar kassafólkið blíppar hraðar heldur en kúnnarnir ráða við. Það eru kannski fjórir á endanum að raða í pokana sína, og kassafólkið heldur bara áfram að blíppa eins og enginn sé morgundagurinn. Allt í uppnámi við kassaendann þar sem einstæði menntskælingurinn tekur kattafóður gömlu kjallarakonunnar sem svo tekur dömubindapakka ungu konunnar þrátt fyrir að gamla konan sé löngu komin yfir tíðarhvörfin og unga konan kemur svo heim með klámblað menntskælingsins sem fékk tvo lítra af Papaya sjampó í skiptum. Þetta er eins og að vera í matvælaaðstoðar-biðröð í miðju borgarastríði í þróunarríki!
Vá hvað ég er sammála með þjónustuna eða öllu heldur þjónustuleysið. Ég fæ stundum á tilfinninguna í matvörubúðum að ég hafi gert afgreiðslustúlkunni/drengnum eitthvað. Það er horft á mann með manndrápssvip, varla að þau gubbi upp úr sér “Góðan daginn”, hvað þá “Takk fyrir” eða “Eigðu góðan dag”. Aðeins annað en við Lovísa áttum að venjast úti í veldi hennar hátignar, þar sem kurteisin tröllreið öllu. Við Íslendingar erum bara ennþá í moldarkofunum og kunnum hreinlega enga mannasiði eða þjónustulipurð.