Við Sigga skelltum okkur á sumarsmellinn Superman Returns um daginn og skemmst er frá því að segja að við höfðum gaman að. Myndin er með meira tilfinningalegu ívafi en kannski búast mátti við, nett chick flick, en mér fannst það ekkert verra, það gefur Ofurmenninu dýpt.. En ég er auðvitað chick, maður veit ekki hvað karlmenn segja um þetta. Að minnsta kosti voru töffararnir fyrir aftan okkur Siggu ekki alveg að höndla þetta – það fór sko ekki framhjá næstu sætaröðum við þá að þeim fannst þetta freeeeekar hallærislegt, andvörpuðu hátt og alveg “djííííses, heeelvítis hollívúdd ameríska kjaaaaftæði..” Enda er ekki töff að fíla tilfinningar.
Ég hef alltaf verið veik fyrir ofurhetjum. Það er Lois Lane greinilega líka. Hún er ekki öfundsverð af því að standa frammi því að velja á milli Ofurmennisins eða nýja fullkomna ofurmyndarlega kærastans Richards. En staðreyndin er sú að innst inni elskar hún jú Ofurmennið. Ég meina, auðvitað! Hann er OFUR-menni!! Hann er hávaxinn og dökkhærður, íþróttamannslega vaxinn, yfirnáttúrulega myndarlegur, ótrúlega sterkur, lýgur aldrei, fer með hana hönd í hönd í rómantískar flugferðir um heiminn, fullur manngæsku og réttlætiskenndar, kann allt og getur allt. Auk þess í þröngum búningi og með skikkju og bjargar henni úr lífsháska hvað eftir annað. Hver verður ekki ástfangin af svona manni? Það er að minnsta kosti ekki erfitt að detta í dagdrauma um sterkan faðm Ofurmennisins og svarta lokkinn á enninu.
En í raunverulegum heimi ætti Lois Lane bara að gleyma Ofurmenninu. Hann er ávísun á óhamingju. Oft er það þannig í raunverulegum ástarsamböndum að eiginleikarnir, sem upphaflega drógu aðilana hvort að öðru, fara að verða pirrandi. “Létta ligeglad viðhorfið” nýja kærastans sem var svo afslappandi verður “hvenær ætlar þú að taka ábyrgð???” og hann sem er alltaf hrókur alls fagnaðar verður að “glaumgosa sem getur aldrei verið alvarlegur”! Hvernig væri þetta þá með Ofurmenninu? Það lægi ekki á löngu þangað til manngæska hans og hjálpsemi yrðu veeeeerulega pirrandi. Hann er alltaf að svara neyðarköllum almúgans um allan heim, hann er sameiginleg “eign” amerísku þjóðarinnar og ekki stundarfriður fyrir einhverjum illmennum sem hugsa stöðugt upp nýjar og nýjar aðferðir við að tortíma heiminum. Það er ekki hægt að vinna fyrir sér og framfleyta fjölskyldu ef maður er stanslaust upptekinn við að koma í veg fyrir þær fyrirætlanir, hvað þá þegar almenn stórslys og minniháttar illvirki bætast við. Hann myndi aldrei vera heima í kvöldmat, ekki hægt að reiða sig á að hann sækti börnin í leikskólann á réttum tíma eða hægt að reiða sig á neitt yfirleitt! Nei, það yrði ekki langt þangað til Lois Lane, dauðþreytt á því að vera eina fyrirvinna heimilisins, segði: “Nei, nú er nóg komið! Þú gefur þér ALDREI tíma fyrir MIG! Þér er alveg sama um MIG, allur heimurinn hefur forgang!! Ég vil bara lifa venjulegu fjölskyldulífi með þér, eiga hund og sumarbústað á Flúðum!!”
Nei, eins fullkominn og Ofurmennið lítur út fyrir að vera í fljótu bragði, þá verður að horfast í augu við það að hann er örugglega ófullkomnasta mannsefni sem hugsast getur. Það sannast bara að enginn er fullkominn. Ekki einu sinni Ofurmennið sjálft. Enda sér hann ekki einu sinni í gegnum hina yfirborðskenndu Lois Lane, sem er of fín með sig til að líta í áttina að nördinu Clark Kent og sjá að bakvið gleraugun er maðurinn sem hún “elskar”. Þó er hann með röntgensjón.
Ég vil ekkert Ofurmenni. Ég vil bara ofur-venjulegan mann sem gerir mig ofur-hamingjusama. Lois Lane á ekki að hugsa sig tvisvar um. Richard er málið.
Nýleg ummæli